O strukturę pisanych dzieł, pozostawali w kręgu wiedeńskiej opery komicznej i jej wpływ oraz wpływ tzw. singspielu, spolszczonego później na śpiewogrę, daje się łatwo odnaleźć we wszystkich ówczesnych dziełach naszego teatru muzycznego.
Pierwszą zachowaną pozycją tego teatru jest Nędza uszczęśliwiona (1778), libretto Bogusławskiego, napisane według Bohomolca, opowiadało o zalotach dwóch chłopców — biednego wieśniaka
1 zamożnego mieszczanina — do ślicznej wieśniaczki Kasi; w grun
cie rzeczy jednak miało na celu z jednej strony nakłaniać szlachtę do lepszego, łagodniejszego traktowania poddanych, a z drugiej — lansować tezę, że jeśli tylko pan dobry i łaskawy, to pańszczyzna wcale nie jest taka straszna. W Nędzy pan naturalnie hojnie wyposaża ubogiego Bartka w najrozmaitsze dobra, i Kasia może spokojnie oddać mu swą rękę... Muzyka Kamieńskiego wprowadzała, choć nieśmiało jeszcze, elementy ludowe, a aria Kasi w II akcie śpiewana jest w polonezowym rytmie.
Kamieński napisał wspólnie z Bogusławskim jeszcze jedną operę komiczną, Prostotę cnotliwą (1779), z odważniejszymi nieco akcentami społecznymi (pańszczyzna jest tam już ostro ganiona), pod względem artystycznym jednak pozostającą w cieniu Nędzy uszczęśliwionej. Inne jego utwory sceniczne, wodewile i śpiewogry, również nie przetrwały próby czasu. Jeśli dzisiaj są czasem wznawiane — choćby pisane wspólnie z Franciszkiem Zabłockim Balik gospodarski i Tradycja dowcipem załatwiona — to raczej dla staroświeckiego uroku tekstów, niejednokrotnie nawet z inną, nową muzyką.
Zakłady Betsson | przedszkole anglojęzyczne |
|