Bajadera (1921) wykazuje już pewien postęp w warstwie rytmicznej i harmonicznej, a także dążenia dotrzymania kroku nowszym tendencjom muzycznym. Tradycyjny już kälmänowski zdobywca kobiet występuje tym razem jako książę Radjami z Lahore, we fraku i w turbanie, przybranym rajerami i brylantami. Podobnie jak Daniło, pragnie zabawić się w Paryżu i, podobnie jak Achmeda Beja, otacza go egzotyczna aura. Lecz Odette Darimonde, podobnie jak Kondja Güll, wcale nie jest łatwa, mimo to — podobnie jak Hanna Glawari — rzuca mu się na szyję, bo los tak chce. Kaiman tym razem świadomie komponował szlagiery taneczne. Gdy na niebie gwiazdy zaświecą, Kawiarnia-bar, Każda piękność tańczy shimmy stały się nader szybko popularne, a nawet liczne orientalizmy w pieśni O Bajadero przez pewien czas nie raziły. Mimo to do ostatnich operetek Kälmäna — gdzie śpiewano o różach z Dżaipuru i dusznych nocach, a radżowie olśniewali strojami, gdzie rozlegały się dźwięki kościelnych organów i przybiegali z tragicznymi wieściami adiutanci — wkradł się element groteski, który koniecznie trzeba było usunąć.
Lehśr w czterdziestym roku swego życia i w ciągu zaledwie trzech miesięcy wyprodukował trzy dzieła, należące nie tylko do najlepszych jego utworów, lecz również do najlepszych w całym gatunku.
Romantyczne Fürstenkind — po raz pierwszy wystawione w Johann Strauss Theater 7 października 1909 — wiedzie nas w góry Grecji. Rządzi tam dzielny herszt zbójców, Hadżi Stavros, odbierający pieniądze bogaczom, by rozdawać je ubogim.
| |
|